CrossFit competitie – Beach Throwdown

Toch wel even zin om een klein blogje te schrijven van afgelopen zaterdag. Aangezien ik nog steeds in een soort van ‘CrossFit high’ zit en het liefst drie keer per dag alle foto’s en filmpjes door scroll om het moment nog een keertje te beleven!

IMG_7065

Rocking the Assault Bike!

Nadat ik en mijn buddy Eske Dost, vorig jaar ons niet wisten te kwalificeren was er natuurlijk no doubt dat wij gingen voor een revenge dit jaar! Een jaar later, wat kilo’s zwaarder en, wat zal het zijn, ongeveer 365 trainingsuren verder! Wisten wij ons op het nippertje te kwalificeren. De 58ste plek (60 vrouwelijke buddy paren gingen door), Intermediate klassen, but who cares! Door is door! Te vet dat wij samen mochten deelnemen aan deze te gekke CrossFit competitie op het strand van Zandvoort (thuis wedstrijd).

IMG_7063

Game face

Direct schoot ik in de stress, natuurlijk! Voor wekennnn was mijn trainingsfocus ‘kracht’, waarbij conditie aardig op de achtergrond lag. Ik trok daarom ook gelijk even aan de bel bij mijn liefste vriendje, trainingsbuddy en coach ever, Rob van der Wolk. Die gooide er gelijk nog even drie extra workouts in de week bij voor mij. Waarbij hij mij per week geloof ik 12 kilometer liet roeien, als het niet meer was hahaha. Ik heb er stiekem 6km van gemaakt vaak, volgens mij deed hij het gewoon om mij te pesten ;) Maar goed het hielp wel! De eerste week was het afzien, maar naar mate de weken verstreken ging me conditie vlug weer omhoog. Ik PR’de Diane eventjes in een half jaar met zes minuten en bij lange WOD’s raakte ik heerlijk in mijn flow! Zelfverzekerder werd ik, maar tot op de week voor de wedstrijd. Toen werd ik wel weer eventjes geveld door de faalangst en de spanning waar ik bij CrossFit dus echt niet mee om kan gaan. Een workout tijdens een training in de box, prima. Maar een kwalificatie of een wedstrijd waar opeens zoveel van af hangt, waarbij opeens dat ene moment telt.. Fcuk, zo eng! Maar na veel te hebben getraind moest ik gewoon tegen mezelf zeggen, “Vera, je bent fit genoeg. Jij kan dit”. En dat ik met mijn buddy erover sprak dat wij vooral ook moesten genieten, maakte mij wat rustiger.

IMG_7059

Drie dagen voor de wedstrijd kregen wij drie van de vier workouts gepresenteerd. Assault bike, Atlas stones, Axle bars.. Noooooit gedaan! OMG, stressss.. Besloten om samen met mijn buddy te vragen of wij bij CrossFit Spaarne (organisatie van de Beach Throwdown) op bezoek mochten om even met deze speeltjes te spelen. Gelukkig kon dat en kon ik mij weer ietsjes meer mentaal voorbereiden op wat er komen ging. Al die wedstrijdspanning was best wel heftig! Vooral vrijdag avond, de avond voor de wedstrijd, zat ik echt tot het plafond. Normaal werken was niet meer mogelijk en ik had al honderd keer in mijn hoofd mijn tas doorgenomen om te zorgen dat ik niks vergeten was. Kleding en eten voor een hele week was uiteindelijk dikke onzin, want ik kreeg geen hap door me keel op de dag zelf terwijl eten nou niet echt mijn grootste weakness is. Anyway, liever te veel mee dan te weinig. En zo kwamen Eske en ik bepakt en bezakt met een koelbox zo groot dat er wel een lijk in had kunnen zitten het strand op!

IMG_7061

Buddy love

Wat een lekker gevoel zeg! Eindelijk het veld te zien waar je straks op staat te knallen, wat ’s nachts in mijn nachtmerries een horrorfilm leek was nu een speeltuin voor CrossFitters. Ik had zooooo’n zin om te gaan. Ik had zo’n zin om eindelijk dat gevoel echt te voelen. Ik had tot op zaterdag geen idee hoe het zou voelen om zo te strijden tegen andere mega fitte chicks. Het was echt in één woord, WAUW! Het smaakt echt naar zo veel meer. Het heeft mij zo’n ontzettende boost gegeven om te trainen, hard te trainen! Het heeft echt een beetje de competitieve Vera in mij naar boven gehaald. Het was zo goed voor mijn faalangst, angst voor het op je bek gaan en niet kunnen presteren terwijl je er zo hard voor traint. Tuurlijk wist ik dat de Thruster Ladder en de Atlas Stone zwakke punten zouden zijn. Ik ben misschien sterker dan ooit, maar nog lang niet sterk genoeg om die beesten naast mij bij te houden. Maar ik heb ook mezelf overtroffen! Mijn conditie was terug, ik haalde meiden in tijdens het hardlopen en dat voelde lekker. Net als die muur met dat touw, waar sommige vijf minuten over deden om overheen te komen. Ik leefde zo met ze mee, maar stiekem was het zo gaaf dat ik er drie keer in de eerste poging overheen kwam. Zelfs mijn Deadlifts van 70kg gingen prima, terwijl kracht echt een weaknesses van mij is.

IMG_7058

Game face 2

Voor mij is CrossFit niet alleen een sport, niet alleen mijn werk en niet alleen een manier om fit te worden. Het is een mentale journey waarbij ik continu mijzelf tegenkom en in gevecht ben om de saboteur in mij, de onzekere, zwakke persoon tegen te gaan en te vertellen dat ik alles kan als ik het maar echt wil. Het is een weg vol emoties, waarbij het lijkt alsof een einddoel onmogelijk lijkt, maar toch haalbaar wanneer het over is. Het onmogelijk lijkt om die bar op te pakken wanneer je lichaam zo uitgeput is, maar je toch nog die 15 reps er uit knalt. Dat is gewoon precies hetzelfde als dat project op je werk, wat zo’n vreselijke berg voor je neus lijkt. Maar wanneer je er doorheen bent gespit, je achter je kijkt en denkt dat viel eigenlijk best mee..

Oh ja.. 6de van de 20 uit onze divisie ;)

IMG_7062

Done!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *